Ali Özdemir Veysel’in Dili Şiiri

vavAşık Veysel’i ama etti bu alem
Kaderde baki yazılmış bu elem
Sazım bana emanet veren babam
Sözüm köz, ciğerim yanık neylersin
Aşk düştü gönlüne dil söyler oldu
Sazının teline bülbüller kondu
Güzeller hakikat kendinden bildi
Veysel aşkı gören göz şaştı neylersin
Seneler geçtikçe açıldı sırlar
Her çiçekten bal yapar mı arılar
Sivas’ta içtiğim o tatlı sular
Kor Veysel’in bağrı sönmez neylersin
Doğmadan evvel Ruhlar aleminde
İçtiğim Aşkın tatlı şerbetinde
Sazımla çalıp her söylediğimde
Anlamaya akıl şaştı, neylersin
Doğdum yedi yaşında Eyüp gibi
Aşkın deryasında bir Yunus gibi
Gözleri ama olan Yakup gibi
Sevmiş ezelden hak bizi neylersin
Zorlukla dünyaya getirmiş anam
Çiftçilik ile uğraşırdı babam
Bu dünyada yediğim katı lokmam
Rızkı veren böyle vermiş neylersin
Aşıklık bir nimettir bilen için
Yakar gönlünü kör olur için
Bak şu koca aleme şekil biçim
Yapanı ne güzel yapmış neylersin
Dünya varlığı aldatır yalancı
Şu zaman çeker kıyameti salcı
Biter mi diye düşündüğün sancı
Lokman çaresiz kaldı neylersin
Söyler Aşık Veysel’in tatlı dili
Gel Gardaşım içinden at şu kini
Hakkı bildiren dört kitabın dini
Haktan geldi hakikati neylersin♥

Ali Özdemir

Seyyah-ı Aşk

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir