Mahmut Gündüz Kış ve Eşkiya

_seni gördüm yavrum
Zayıflamışsın, dal gibi
Yaraların vardı üstünde
Hiç geçmemiş gibi
+Annam canım Annam
O ben değildim
Sırtımda gökkuşağı vardı
Bedenim sendeydi
Ben bende değildim-yavrum aç mı kaldın
Güneşten intikam mı aldın
Sırtında tüfek vardı
Günlerce uykusuz mu kaldın
O dağdan inen sendin
Gönlüm ile gördüm
+Dağdan inmedim ben
Dağ bindi üzerime
Sensiz geçirdiğim günlerce
Duvarlar geldi üstüme
Senin güneşin var üstümde
Senin sütün gözlerimde
_Ey yavrum, bensiz anasız kaldın
Yetişemedim sana yarsız kaldın
Baharım solsun yetişemedim sana
Sakın ola küsme garip anana
+Solmaz ki bahar hiç bir vakit
Bahar senin yüzündür anam
Aklın bende kalmasın
Ruhum senindir Annam
Sözüm dağlardan kırsaladır,
“kış geldiği zaman
Çiçek gider dağdan
Dağ küsmez ki çiçeğe,
Kış’ı verende yaradan”

Mahmut Gündüz

Söz veya Şiir