Taner Tuğrul Teke Zehir Gibi

Neden olur olmaz zamanlarda sever insan?
Neden konuşması gereken yerde susar dil?
Terk-i vücut eyledim, içim dışım hezeyan,
Uykularım uykusuz, bu beden benim değil..
Sancılı sabahlara uykusuz uyanırken,
Bedenim ruhuma dar, ruhum bana yar değil..
Keşmekeş duygularım kırık dökük zihnimde,
Oysa, ne kadar vâkur duruyor görünürde..
Ne yana dönsem yüzün, kime baksam gözlerin,
Sensizlik, yüreğimde koca bir şehir gibi..
Hepsinden de kötüsü, bu hüzün akşamında,
Sükûtun taştan ağır, sözlerin zehir gibi..

Taner Tuğrul Teke

Bu yazı Edebiyat, Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir