William Shakespeare Sone 22

Geri gelir sanma yüreğin, sanma ki sana geri döner, benim yüreğim öldükten sonra, sana kalan nedir ki, hatırlarsan o yüreği bana vermiştin, unutma, geri almamak üzere bir daha, bana vermiştin onu, şimdi alamazsın kalbini.
 
Yaşlısın deseler de bana, inanmam aynalara
Gençlik ve sen aynı yaştasınız ya
Ama zamanın yol yol izler açtıgını görürüm de sende
Anlarım, er geç bana da gelip çatacak ölüm
Seni baştan ayağa saran şu güzellik var ya
Yüreğimin en gösterişli örtüsü de o işte benim
Güğsünde yaşadıkça yüreğim, yüreğinse ben de arttıkça
Kim der ki, nasıl diyebilir ki, senden yaşlıyım
Yeni doğmuş yavruyu sakınır gibi ebesi
Taşıdığım yüreğin üstüne ben nasıl titreyeceksem
Nasıl sakınacaksam kendimi, kendim için değil, senin için
Öyle sakin işte sen de kendini, ey sevdiğim
Geri gelir sanma yüreğin, benim yüreğim öldükten sonra
Bana vermiştin onu, unutma, geri almamak üzere bir daha
 
William Shakespeare
Bu yazı Edebiyat, Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir