Mevlana Ey! Balçık Dünya

Ey bu gönüllere bataklık olmuş dünya, geldiğim günden bu yana sana nice belalar geldi başıma. Bunca dert, bunca keder, bunca gözyaşı, merhamet peygamberi Hz. İsa’nın memleketi değilsin sen. Madem ki yersizlik alemiyim, söz düşmez bundan sonra bana. Bundan sonra gitmek düşer kendime. Sus var git yokluğa. Yoklukta yok yol, yokluklarda tanı, yokluktan var olanı.
  
seni bildim bileli
ey! balçık dünya
başıma nice belalar geldi
nice mihnet, nice dert
seni sırf beladan ibaret gördüm
seni sırf mihnetten, dertten ibaret
İsa’nın yurdu değilsin sen
yayıldığı yersin eşeklerin
nerden tanıdım seni bilmem ki
nerden parçası oldum bu yerin
bana vermedin bir yudum tatlı su
sofranı yaydın yayalı
elimi ayağımı bağladın gitti
elimin ayağımın farkına varalı
bırak da bir ağaç gibi yerin altından çıkarıp ellerimi
sevgilinin havasıyla sarmaş dolaş olayım
uzayıp gideyim bari
ey çiçek, dedim çiçeğe, dedim
bu küçük yaşta sen
neden ihtiyar oldun bu kadar
dedim, nasıl oldu bu böyle
çocukluktan kurtuldum, dedi çiçek
sabah rüzgarını tanıyalı
hep yukarlara doğru çıkar
yukarlardan gelmiş bir ağaç dalı
şunu da söyledi çiçek
madem aslımı tanıdım
madem yersizlik alemi aslım
artık bana tek bir şey düşecek
yücelip aslıma gitmek
sus yeter artık, var git yokluğa haydi
yoklukla yok ol
git, yokluklardan tanı yokluktan var olanı
 
Mevlana
 
Bu yazı Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir