Tuğrul Özdemir Mehtap ve Güneş

Mehtap geceyi sever, güneş gündüzü.Ama ikisi de dünyaya aşıktır.Birinin aşkının bittiği yerde diğerinin aşkı başlar. Birinin sönmesi diğerine umut verir.Yok olmak hiç bu kadar acı vermez ve hiç bu kadar güzel gelmez…Kıyamete kadar bu böylece devam eder.
 
Üşümeye başladım senden
Bu sabah, nedendir bilmem
Ellerin zemheri ayazı kadar soğuk
Her dokunuşunda buz kesiyor bedenim
Gözlerin Erciyes kadar soğuk
Bakışların dünya gibi yalan
Sözlerin bir deniz havası
Maviliğinde bile zeytin karası
Gözlerinin karanlığı var
Tıpkı gece gibisin
Arzuların var güne, gün ışığına
Seni bu karanlıktan kurtaracak bir mehtap
Hayatını aydınlatacak bir güneş arıyorsun ama
Karanlığınla kararsızlığınla
Mehtabı da güneşi de korkutuyorsun
 
Tuğrul Özdemir
GGGG
 12.04.2008 Saat:03.15

2 thoughts on “Tuğrul Özdemir Mehtap ve Güneş

  1. AŞK

    Gecemde yıldızlar gibi parlar hayalin,

    Gözlerimde inkarsız saf sevgimi gör,

    İstemem gündüzü sen ol güneşim,

    Teninin canımı nasıl yaktığını gör…

  2. ELVEDA

    Elveda, gidiyorum gidiyorsun…
    Zamanın prangaları ayaklarımızda,
    Sürgün, gidiyorum gidiyorsun,
    Mevsimler kışta, hep soluk rengimiz,
    Boynumuzda kaderin ağır yükü,
    Mahkum gibi gidiyorum gidiyorsun…

Söz veya Şiir