Jorge Luis Borges Ben

Jorge-Luis-BorgesZamanla aşınan hayatlar, göçüp giden ölüleri kıskanırım. Sessiz bir evin bir köşesinde ölümü ağ gibi ören insanlara nasıl benzemişim. Limanda bekleyen gemilerle uzaklaşsam uzak ülkelere.
 
O kafatası, o gizli yürek, kanın
Hiç görmediğim o yolları
Düşlerin o yer altı dehlizleri, o Proteus
O iç organlar, o ense, o iskelet
Onların hepsiyim ben. Garip ama,
Bir kılıcın, önce altına, sonra külrengine
Sonra da hiçliğe dönüşerek batan
Yapayalnız bir güneşin de anısıyım ben
Limanda yavaş yavaş yaklaşan gemileri

Seyreden biriyim. O az bulunur kitaplar
Zamanla aşınan gravürler de
Göçüp gitmiş ölüleri kıskanan da ben
İşin daha garibi bir evin bir köşesinde
Bu sözcükleri ağ gibi ören o adam olmam
Jorge Luis Borges
Bu yazı Edebiyat, Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir