Goethe Hüzün

Kalbimde bir aşka dair ümit bağladığım anda, nedense her zaman soluyor renkli güller, ben mi sevdayı taşıyamadım, sevda mı onu taşıyamadı, bilmiyorum. Çekilin önümden, şu garibe yol verin, ruhumu yine hüzün kapladı.
 
Soluyorsunuz, hoş güller
Sevdam sizi taşımadı
Açılın, ah! şu Umutsuza,
Ruhumu gam sardı
Yasla anıyorum o günleri
Ben, Melek, sana aşık
Gizemli ilk Goncan teselli
Eren bahçemde alışık
Tüm Çiçekleri, tüm Meyveleri Ayağına taşıdığımda
Manzaranın karşısında beteri
Kalbimde ümit bağladığımda
Soluyorsunuz, hoş güller
Sevdam sizi taşımadı
Açılın, ah! şu Umutsuza
Ruhumu gam sardı
 
Goethe
Bu yazı Edebiyat, Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir