Hasan Hüseyin Korkmazgil Acılara Tutunmak

Acılar çekmek özgürlükse, sen ve ben özgürüz. Sen yuvasız bir kuş, ben kafeste bir kuş. Sen dolaşırsın daldan dala, dağıtırsın yüreğini. Ben kafeste konuşurum, bölerim yüreğimi. Biz ikimiz, iki kimsesiz kuş, buluştuk bir dağda. Unuttuk ayrılığı, unuttuk özlemeyi, şarkımıza daldık, mutluluğa daldık.
 
acı çekmek özgürlükse       
özgürdük ikimiz de
o yuvasız çalıkuşu        
bense kafeste kanarya
o dolaşmış daldan dala            
savurmuş yüreğini
ben bölmüşüm yüreğimi       
başkaldıran dizelere
kavuşmak özgürlükse       
özgürdük ikimizde
elleri çığlık çığlık           
yanyana iki dünya
ikimiz iki dağdan
iki hırçın su gibi            
akıp gelmiştik
buluşmuştuk bir kavşakta
unutmuştuk ayrılığı
yok saymıştık özlemeyi
şarkımıza dalmıştık
mutluluk mavi çocuk       
oynardı bahçemizde
aramakmış oysa sevmek
özlemekmiş oysa sevmek
bulup bulup yitirmekmiş
düşsel bir oyuncağı
yalanmış hepsi yalan
sevmek diye birşey vardı
sevmek diye birşey yokmuş
acılardan artakalan
işte bu bakışlarmış
kuğu diye gözlerimde       
gün batımı bulutlarmış
yalanmış hepsi yalan
savrulup gitmek varmış
ayrı yörüngelerde
acı çektim günlerce
acı çektim susarak
şu kısacık konuklukta
deprem kargaşasında
yaşadım birkaç bin yıl      
acılara tutunarak
acı çekmek özgürlükse          
özgürdük ikimizde
 
Hasan Hüseyin Korkmazgil
Bu yazı Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir