Mevlana Demedim mi

Oraya gitme demedim mi sana, senin içini yalnız ben bilirim, seni yalnız ben tanırım demedim mi. Kızıp gitsen, benden çok uzaklara, dönüp geleceğin yer benim demedim mi sana.
 
Oraya gitme demedim mi sana
Seni yalnız ben tanırım demedim mi
Demedim mi bu yokluk yurdunda hayat çeşmesi ben’im
Bir gün kızsan bana, alsan başını, yüz bin yıllık yere gitsen
Dönüp kavuşacağın yer ben’im demedim mi
Demedim mi şu görünene razı olma
Demedim mi sana yaraşır otağı kuran ben’im asıl
Onu süsleyen, bezeyen ben’im demedim mi
Ben bir denizim demedim mi sana
Sen bir balıksın demedim mi
Demedim mi o kuru yerlere gitme sakın
Senin duru denizin ben’im demedim mi
Kuşlar gibi tuzağa gitme demedim mi
Demedim mi senin uçmanı sağlayan ben’im
Senin kolun kanadın ben’im demedim mi
Demedim mi yolunu vururlar senin
Demedim mi soğuturlar seni
Oysa senin ateşin ben’im, sıcaklığın ben’im demedim mi
Türlü şeyler derler sana demedim mi
Kötü huylar edinirsin demedim mi
Ölmezlik kaynağını kaybedersin demedim mi
Yani beni kaybedersin demedim mi
Söyle, bunları sana hep demedim mi
 
Mevlana Celaleddin Rumi
Bu yazı Edebiyat, Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir