Charles Baudelaire Düşman

Gençliğim karanlık sokaklarda geçti, çılgın fırtınalarda yağmurlarda ıslandım. Geç açtı güneş, erken bitti gündüz, kara bahtımın kara yazısı, çok harap ettiler gönül bahçemi. Kırıldı kolum kanadım, döküldü yapraklarım, kuytularda kaldı aşklarım.
 
Tükendi gençliğim karanlıklarda
Çılgın fırtınalarda ve yağmurlarda
Güneş bazan açtı, kapandı derhal
Bahtımın yazgısı karanlıklarda
Öyle harap ettiler ki gönül bahçemi
Dallar hep kırıldı, yapraklar yerde
Kuytularda birkaç meyvesi kaldıİşte ulaştım güz aylarına
Fikirler sararmış yapraklar gibi
Kullanmalı artık her bir aleti
Küreği, tırmığı ve ötekileri
Düzeltip onarmak için yeniden
Bahçemdeki bütün harap yerleri
Suların basıp da oyup açtığı
Kocaman çukurları mezarlar gibi
Hayal ettiğim yeni çiçekler
Acaba bulurlar mı kimbilir
Ardıç kuşlarının bulduğu gibi
Güç alabilecekleri her bir gıdayı
Gizemli gıdayı, özlü gıdayı
Bu sulak topraklarda. Bu hoş havada
Ey acı! Ey acı! Yiyip bitiriyor hayatı zaman
Ve yüreğimizi kemiren düşman
Bu anlaşılmaz, bu garip düşman
Büyüyüp güçleniyor kanlarımızla
Durmadan kaybettiğimiz kanlarımızla
 
Charles Baudelaire
Bu yazı Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir