Ahmed Arif Ay Karanlık

Gözlerin mavi mavi bakar yangın mavisi.Rüzgarda asi bakarlar.Senden gayrısı yoktur bana.Ay karanlıktır.Göz gözü görmez.İtler aç aç dolanır sokaklarda bir yılan edasıyla.Gecenin bir yarısı çıkar gelirim kapına.Bir kedi yavrusu gibi inlerim.Dört yanımda puşt pususu.Baskın beklerim her gece.
 
Maviye Maviye çalar gözlerin
Yangın mavisine
Rüzgarda asi, Körsem
Senden gayrısına yoksam
Bozuksam
Can benim, düş benim, Ellere nesi
Hadi gel, Ay karanlık
İtten aç Yılandan çıplak,
Vurgun ve bela
Gelip durmuşsam kapına
Var mı ki doymazlığım
İlle de ille Sevmelerim, Sevmelerim gibisi
Oturmuş yazıcılar
Fermanım yazar
N’olur gel, Ay karanlık
Dört yanım puşt zulası
Dost yüzlü, Dost gülücüklü Cıgaramdan yanar
Alnım öperler, Suskun, hayın, çıyansı
Dört yanım puşt zulası, Dönerim dönerim çıkmaz
En leylim gecede ölesim tutmuş
Etme gel, Ay karanlık
 
Ahmed Arif

One thought on “Ahmed Arif Ay Karanlık

  1. Misafir

    “…Çiçekdağı kıtlık, kıran
    Gül açmaz, çağla dökmez
    Şahmurat Suyu kan akar
    Ve ben şairim
    Namus işçisiyim yani
    Yürek işçisi
    Korkusuz, pazarlıksız…

    …Düşün, uzay çağında bir ayağımız
    Ham çarık, kıl çorapta olsa da biri
    Düşün, olasılık, atom fiziği
    Ve bizi biz eden amansız sevda

    Atıp bir kıyıya iki zamanı
    Yarının çocukları, gülleri için
    Her birinin ayva tüyü, çilleri için
    Koymuş postasını
    Görmüş restini…
    He canım,
    Sen getir üstünü..!”

Söz veya Şiir