Aslan Avşarbey Osman’a Mektup II Hergele (O kendini biliyor!)

Oğlum; bizim köyün meşhur çobanı
Dün yine çok fena kızmış hergele
Ne ebeni koymuş ne de babanı
Tutmamış ağzını bozmuş hergele

Çıkıp meydanlarda naralar atmış
Esmiş yağmış tozu dumana katmış
Önüne her çıkan köylüye çatmış
Gerneşe gerneşe gezmiş hergele

Bilmiyorum aslı neymiş olayın
Gürleyip demiş ki “aman dileyin”
Düğünde içine dalmış halayınGelini damadı üzmüş hergele

Köşeye kurulup çay verin demiş
Takılardan bana pay verin demiş
Çokça para, inek, tay verin demiş
Dünyalığı böyle düzmüş hergele

Evleri yerinden sökerim demiş
Götürür kayadan dökerim demiş
Köylünün başına çökerim demiş
Milleti tepeden süzmüş hergele

Bekçiyi imamı sokmuş hizaya
Kafa tutmuş muhtar ile azaya
Kaymakamı bulmuş gidip kazaya
Felaket bir resim çizmiş hergele

Atlar gibi gemi almış azıya
İtlikte on basmış ala tazıya
Aklına geleni dökmüş yazıya
Öyle bir dilekçe yazmış hergele

Köyün çanına ot tıkarım demiş
Semayı üstüne yıkarım demiş
Reisicumhura çıkarım demiş
Garipleri tümden ezmiş hergele

Milletin gözünün feri kalmamış
Hiçbir kötülükten geri kalmamış
Hatırda gönülde yeri kalmamış
Bilir millet ondan bezmiş hergele

Meğerse yıllardır böyle edermiş
Bazen suya bazen dike gidermiş
Çoban insanları nasıl güdermiş
Bu işin sırrını çözmüş hergele

Elimizle köye etmişiz bela
Diyecek söz çok ya gelmiyor dile
Mülki ibret olsun halimiz ele
Kanayan yaraya tuzmuş hergele

Aslan Avşarbey
Mülki

06.08.2018-Eskişehir

Söz veya Şiir