Ali & Tuğrul Özdemir Sahip ile Sahipsiz

vavBülbül güle konar, kan olur bedeni, gül kırmızı olur kırılır dikenleri. Bülbül feryad eder, ağlar yüreği. Acı çeker ikisi de, özgür olur ikisi de. Ben seyyah-ı aşk bülbüle rastladım bir köşede, derdini dinledim, ağladım. Derdimi anlattım, sahinin içinde sahipsiz ettim.   
 
Seher vakti duydum, bülbülün feryadını 
Gittim yanına, bu ne güzel feryad
Bülbülüm feryadım güle
Sesim ağlar feryadım güle
Haberi var mı gülün, dikeni batar yüreğine 
Ne fark eder duysa beni, utanır ettiğinden
Boynunu büker, gülün kırmızısı benim dedi
Bülbül kesti feryadı, kırmızıya döndü rengi

Sen ne yaparsın, sen ne ararsın dedi bana
Bende ağlarım gece gündüz, bende ararım gece gündüz
Sen gülden ayrısın, ben gülün sahibinden 
Nasıl olur, gülün sahibi benim dedi
Ben de seyyah-ı aşkım dedim
Yerin yurdun yok mu dedi
Sahipsizim dedim
Aradığını buldun mu dedi
Sen ‘O’ değilsin dedim
Gülü yaratanın güzelliğini düşün
Güzeller güzeli gül güzelini düşün dedim
Bülbül feryad etti
Sesi arşa yükseldi
Bir ışık bülbülle göğe yükseldi
Sonrası bülbülsüz bir gül
Sonrası sahipsiz bir gül
Sonrası yoklukta bir gül
Sonrası
Sahibinin içinde bir sahipsiz
 
Ali & Tuğrul Özdemir
Seyyah-ı Aşk & GGGG
09.11.2012
Bu yazı Ali Özdemir, Edebiyat, Şiir, Tuğrul Özdemir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir