Ali & Tuğrul Özdemir Mehtab-ı Seyyah

vavBen aşkın seyyahı, yola çıktım, kader sandalında bir güzelle. Geceyi bile aydınlatan gözleriyle öyle bir baktı ki bana sarhoş oldum bir damla meyle. Aşk denizinde akıntıya bıraktık kendimizi. Rüzgar dindi, deniz sakinleşti, sandal durdu. Sonra sen geceye karıştın, günaha sokarak beni. Tevbe denizinde buldum seni. Baktım ki Mehtap olmuşsun. Gerçek Sevgiliyi bulmuşsun. 
 
Derin ve içli cümleler 
Aşka dair, ayrılığa dair
Birikmiş yorgunluğum
Ve demlenmiş bir yürekle
Akşamları yıldız avlardım

Zifir gece gözlerinde
Yıldızlar dans ederdi saçlarında
Elimizde aşkın meyi
Sarhoşluk her dem başımızda
Birlikte açılmıştık aşk denizinde
Kader denen sandalla
Kürek çekmedik
Akıntıya bıraktık sandalı
Ne oldu kaldıramadık aşkı
Akıntı mı, sandal mı, rüzgar mı
Hangisi yordu bilemedik
Hangisi zordu göremedik 
Sonra aşk rüzgarı dindi
Aşk denizi sakinleşti
Kader sandalı durdu
Bahtım karadı gece gibi
Sen geceye karıştın
Bilmem hangi yoldan gittin
Tek kaldım
Yapayalnız aşk denizinde
İsyan ettim kader sandalına
O an anladım
Günaha girdiğimi
Kaldırdım ellerimi havaya
Gözlerimi diktim Yüce Mevla’ya
Seni gördüm gökyüzünde
Mehtap olmuştun
Karanlık dünyamın ışığı
Gerçek Aşk’ı bulmuştun.
 
Ali & Tuğrul Özdemir
Seyyah-ı Aşk & GGGG
10.10.2012
Bu yazı Ali Özdemir, Edebiyat, Şiir, Tuğrul Özdemir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir