Ahmed Arif Suskun

Sus sevdiğim kimseler duymasın sakın yoksa ölürüm ben, ay olurum gece yarısı, seni bulurum sonra, adem olurum sonra, seni yaşarım  kaburgamın en güzel yeri, rüyadır bütün çektiğimiz, kahrım, zindanım hepsi rüya, kimse bilmez nasıl aradığımızı birbirimizi, kimse bilmez birbirimizi nasıl sevdiğimizi.
 
Sus, kimseler duymasın
Duymasın, ölürüm ha
Aymışam yarı gece
Seni bulmuşam sonra
Seni, kaburgamın altın parçası
Seni, dişlerinde elma kokusuBir daha hangi ana doğurur bizi
Ruhum. Mısra çekiyorum haberin olsun
Çarşıların en küçük meyhanesi bu
Saçları yüzümde kardeş, çocuksu
Derimizin altında o ölüm namussuzu
Ve Ahmedin işi ilk rasgidiyor
İlktir dost elinin hançersizliği
Ağlıyor yeşilRüya, bütün çektiğimiz
Rüya kahrım, rüya zindan
Nasıl da yılları buldu
Bir mısra boyu maceram
Bilmezler nasıl aradık birbirimizi
Bilmezler nasıl sevdik
İki yitik hasret
İki parça can
Çatladı yüreği çakmaktaşının
Ağıyor gökkuşaklarının serinliğinde
Çağlardır boğulmuş bir su
Ağıyor yeşil

Ahmed Arif
Bu yazı Edebiyat, Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Söz veya Şiir