Uzun İnce Bir Yoldayım

Dünya iki kapılı bir handır.Bir gün o hanın giriş kapısından gireriz, günü geldiğindede bir gün o hanın çıkış kapısından çıkar sonsuz bir aleme gideriz.Dünya hayatı hep bir koşuşturmacadır.İnsan doğar, büyür, yaşar ve ölür.Dünyada kaldığımız süre boyunca gece gündüz hep bir telaş içinde hedefe ulaşmak için hep yürür dururuz.
 
 
 
 
 
 
Uzun ince bir yoldayım
Gidiyorum gündüz gece
Bilmiyorum ne haldeyim
Gidiyorum gündüz gece
Dünyaya geldiğim anda
Yürüdüm aynı zamanda
İki kapılı bir handa
Gidiyorum gündüz gece
Kırkdokuz yıl bu yollarda
Ovalarda dağlarda çöllerde
Düşmüşüm gurbet ellerde
Gidiyorum gündüz gece
Şaşar Veysel iş bu hale
Kah ağlaya kah güle
Yetişmek için menzile
Gidiyorum gündüz gece
Aşık Veysel
Bu yazı Şiir kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Uzun İnce Bir Yoldayım için 1 cevap

  1. Misafir der ki:

    Anadolu’nun orta vilayetlerinden bir köyde, yavaş yavaş güneş batmaya hava kararmaya başlar. Karanlık iyice çöker köyün üzerine. Evlerden birinde bir kadın ve adam yatma hazırlığı yapmaktadır. Erken yatıp yarın sabaha, güneş ışığına erken uyanılacaktır. Adam üzerini değiştirir, yatağına yönelir. Evin penceresinden; karanlık bahçeye vuran ışıkta ağaçların arasında bir gölge belirir. Kadın pencereden dışarı bakar ve gülümser. Kadının sevgilisi bahçededir…

    Tam sözleştikleri gibi, sözleştikleri saatte ve yerde adam onu beklemektedir. Kadın kocasının uyumasından emin olunca, sessizce yataktan kalkar, üstünü giyer ve pencereden aşağıya atlar. Başka bir adam için, kadın kocasını terk eder. Koşarlar iki sevgili… Kaçıyorlar… Tarlaları, ovaları aşarlar…

    Anadolu’da bir köy nasıl koşmasınlar ki. Arkalarından onları kovalayacak onca şey vardır. Namus belası, töre cinayetleri, yoksulluk, cefa, korku. Arkalarında bunlar varken nasıl durabilirler. Köyden uzaklaştıklarına iyice emin olunca soluklanmak için dururlar. Kadın duraksamayı fırsat bilip nefes nefese der ki :
    “Evden çıktığımdan beri, ayakkabımın içinde bir şey var beni rahatsız ediyor.” Çıkartıp bakar ki ayakkabısının içinde bir tomar para! Kocası her şeyin farkındadır. Biliyor ki gidecek… “Beni terk edecek ama bunca yıl çorbasını içtim, çamaşırlarımı yıkadı, ütüledi. Bana emeği geçti.”

    O Yoksul köylü bütün parasını; başka bir adam için kendisini terk eden karısının, giderek kendinden uzaklaşan adımlarını attığı ayakkabısının içine koydu, yaban elde muhtaç olmasın diye… O güzel insanı, o onurlu davranışı sergileyen, o terk edilen adamı hepiniz tanıyorsunuz.

    Çünkü o, bir dizesinde bize yürekten seslendiği gibi “Uzun ince bir yoldaydı ve gidiyordu gündüz gece”…

    (Sunay Akın – Aşka ve Terk Etmeye Farklı Bir Bakış)

Söz veya Şiir